غزل شمارهٔ ۱۷۸

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: امیگذارد۱۴ بیت

کسی پا به کوی وفا می‌گذاردکه اوّل سری زیر پا می‌گذارد

لبی تشنه لب داردم چون سکندرکه منّت بر آب بقا می‌گذارد

دلی باید از خویش بیگانه گرددکه رو بر در آشنا می‌گذارد

سری کی شود قابل پای قاتلکه از تیغ رو به قفا می‌گذارد

کسی می‌زند چنگ بر تار مویشکه سر بر سر این هوا می‌گذارد

کجا کام حاصل شود رهروی راکه کام از پی مدعا می‌گذارد

کجا می‌توان بست کار کسی راکه اسباب کامش خدا می‌گذارد

دل آخر ز دست غمش می‌گریزدمرا در میان بلا می‌گذارد

ز کویش به جای دگر می‌رود دلولی هر چه دارد به جا می‌گذارد

دو تا کرده قد مرا نازنینیکه بر چهرهٔ زلف دوتا می‌گذارد

دعای مرا بی‌اثر خواست ماهیکه تأثیر در هر دعا می‌گذارد

فتاده‌ست کارم به رعنا طبیبیکه هر درد را بی‌دوا می‌گذارد

سزد گر ببوسد لبت را فروغیکه در بزم سلطان ثنا می‌گذارد

عدو بند غازی ملک ناصرالدّینکه گردون به حکمش قضا می‌گذارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وفا و دشواری‌های آن صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که کسی می‌تواند به مسیر وفا وارد شود که ابتدا از خودگذشتگی کند. او به تشنگی و نیاز عاطفی خود مانند سکندر اشاره می‌کند و به این معناست که باید دل از خود رها کرده و به دیگران نزدیک شود. در ادامه به معضلاتی اشاره می‌کند که عاشق باید با آن‌ها روبرو شود و از عاشقانه‌هایی که در دل دارند می‌گوید. با استفاده از تصاویری چون تیغ و چنگ، به دشواری‌های عشق و فراق اشاره می‌کند. شاعر همچنین از دعا و تاثیر آن بر زندگی و مشکلات خود صحبت می‌کند و به درماندگی‌ای که از عشق و علاقه تجربه کرده است، اشاره می‌کند. سرانجام به ستایش و محبت اشاره می‌کند که در عشق و روابط انسانی طبیعی است.