درخت ممنوع درخت علم بود
آدم چو دید مکرمت و سجده و بهشتگفتا در آسمان و زمین کیست مثل ما؟
آمد ندا که سر به سوی عرش کن ببینآمد چو دید در نظرش نور مصطفا
با نور اهل بیت ز اشباح منعکساشباح کرده بود به صلبش ز عرش جا
انوار بس غریب ز صلبش نمود عکستا منتهای عرش درخشان و با ضیا
از عکس آن فتاده مثال و شبح به عرشتا چارده شبح همه جانبخش و دلگشا
از علمشان بدید درختی کشیده سرچو سدره منتهی شده تا اوج منتها
چون نیک بنگریست همان آن درخت بودیا عکس آن درخت کزان نهی شد ورا
یا نور آن درخت که بودش شمار جمعبود آن درخت علم در او جمله میوه ها