غزل شمارهٔ ۷۷۰
شدم آتش از غم او که مگر دمی کنم جاچو درون سنگ آتش بدل چو سنگ او من
پری خیالش آید ز سرم خرد ربایدبچه سان رهم ندانم ز خیال شنگ او من
نچنان نهنگ عشقش بدمم فرو کشیدهکه خلاصیی توانم ز دم نهنگ او من
تن من چه خاک گردد همه گلستان برویمکه شوم ببوی او من که شوم برنگ او من
اگراو زند به تیرم و گر او زند بسنگمنرم ز پیش تیرش نجهنم ز سنگ او من
بجفاش صلح کردم ببلاش دل نهارمنکشم ز کوی او پا نرهم ز چنگ او من
همه اوست خیر و خوبی همه من نیاز و زاریهمه عز و فخر من او همه عار و ننگ او من
دل و دین عمر دادم بهواش فیض و رفتمنگرفته هیچ کامی ز دهان تنگ او من