غزل شمارهٔ ۶۰۲
ای جان مردم جانان مردمبادا فدایت صد جان مردم
جان خود چه باشد تا خوانمت جانبهتر ز جان چیست تو آن مردم
اظهار حاجت پیشت چه حاجتای بر تو پیدا پنهان مردم
ای بر تو آسان دشوار هرکسای بیتو دشوار آسان مردم
آسان کن ای دوست دشوار ما رادشوار مپسند آسان مردم
ای بیتو ما را نی سر نه سامانهم تو سری هم سامان مردم
ای کفر زلفت ایمان عشاقآیات حسنت قرآن مردم
ای زلفت شستت صیاد دلهاوی چشم مستت فتان مردم
ای نور و بینش در چشم مردمدر چشم مردم انسان مردم
در جسم مردم هم جان و هم دلهم جان مردم ایمان مردم
سوز دلم را درد تو سازدای درد عشقت درمان مردم
زان شکر لب کامی نیابندبر لب نیاید تا جان مردم
در مطبخ عشق خونابه دلمستغیم کرد از خوان مردم
در کعبه وصل بر رسم عیدیجز جان چه باشد قربان مردم
ای فیض را تو آغاز و انجامهم مبدائی و هم پایان مردم