غزل شمارهٔ ۴۵۵
ای ز تو در هر دلی نوری دگروز غمت در هر سری شوری دگر
تا برد از چشم بیمارت شفاهر طرف بنشسته رنجوری دگر
سرمه خاک رهت را منتظربر سر هر کوچهٔ کوری دگر
بر سر بازار عشقت دارهابر سر هر دار منصوری دگر
در خرابات وصالت بادهاتشنهٔ هر باده مخموری دگر
میکشم تا بار غمهای تو رامیبرم از هر غمی روزی دگر
چند باشم زنده در گور فراقیا بکش یا وصل یا گوری دگر
دورم از خود کردی و گفتی بنازباش گر از وصل ما دوری دگر
نی همین فیض است مهجور از درتبر سر هر کوست مهجوری دگر