غزل شمارهٔ ۴۵۱
مرا رنجور کردی یاد میدارز خویشم دور کردی یاد میدار
چو دل بستم بوصل از من بریدیمرا مهجور کردی یاد میدار
نهان کردی ز من خورشید رویتمرا بینور کردی یاد میدار
چو در عشق خودم کردی گرفتارغمم پر زور کردی یاد میدار
چو مست باده آن چشم گشتممرا مخمور کردی یاد میدار
نمیبایست زاول آن وفا کردمرا مغرور کردی یاد میدار
امید وصل تو شمع دلم بودچرا غم کور کردی یاد میدار
نمک زان لب فشاندی بر دل ریشسرم پرشور کردی یاد میدار
ستم بر فیض کردی در شکایتمرا معذور کردی یاد میدار