غزل شمارهٔ ۱۵۴
یک جرعه می زساغر جانانم آرزوستسر مستئی زمیکده جانم آرزوست
پائی زدم بدنیی و پائی به آخرتنی این مرا فریبد و نه آنم آرزوست
از هر دو کون بی خبر و مست بندگیآزادی ز مالک و رضوانم آرزوست
افسرده شد دل از دم سرد هوای نفساز جانب یمن دم رحمانم آرزوست
آب حیات هست نهان در دهان یاربوس لبی و عمر فراوانم آرزوست
زان چشم غمزه و ز مژگان ستیزهتنگ شگر از آن لب و دندانم آرزوست
شیرین تبسمی که خرد جانم از خردمستی زجام لؤلؤ و مرجانم آرزوست
من جان بکف گرفته و او تیغ آبدارسر تا کنم نثار به سامانم آرزوست
بنما ز زیر زلف سیه عارض چو مهکز کفر توبه کردم و ایمانم آرزوست
لب نه مرا بلب که کشم آب زندگیدر عین نور چشمهٔ حیوانم آرزوست
از دست زاهدان تر و زاهدان خشکصحرا و کوه و ناله و افغانم آرزوست
از دیده خون ببارم تا جان شود روانچون فیض اجر خون شهیدانم آرزوست