بخش ۵۴

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۸ بیت

ازآن پس به آرام بنشست شاهچو برخاست بهرام جنگی ز راه

ندید از بزرگان کسی کینه جویکه با او بروی اندر آورد روی

به دستور پاکیزه یک روز گفتکه اندیشه تا کی بود در نهفت

کشندهٔ پدر هر زمان پیش منهمی‌بگذرد چون بود خویش من

چوروشن روانم پر از خون بودهمی پادشاهی کنم چون بود

نهادند خوان و می چند خوردهم آن روز بندوی رابند کرد

ازان پس چنین گفت با رهنماکه او را هم‌اکنون ببردست وپا

بریدند هم در زمان او بمردپر از خون روانش به خسرو سپرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاه پس از آرامش نشسته و وقتی بهرام جنگی وارد می‌شود، کسی از بزرگان را نمی‌بیند که کینه‌جو باشد. روزی شاه با نیت پاک این فکر را می‌کند که چرا همیشه باید به فکر کشنده پدرش باشد که همواره بر او سایه افکنده است. او از خونریزی‌هایش رنج می‌برد و تصمیم می‌گیرد که به سلطنت ادامه دهد. در این روز مهمانی ترتیب می‌دهد و می‌نوشد. پس از آن، به رهنما می‌گوید که شخصی را به حال خود رها کند. در نهایت، آن شخص در همان لحظه می‌میرد و شاه، خونریزی‌هایش را به خسرو تسلیم می‌کند.