بخش ۲

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۷ بیت

چو خسرو نشست از برتخت زربرفتند هرکس که بودش هنر

گرانمایگان را همه خواندندبر آن تاج نو گوهر افشاندند

به موبد چنین گفت کاین تاج وتختنیابد مگر مردم نیک بخت

مبادا مرا پیشه جز راستیکه بیدادی آرد همه کاستی

ابا هرکسی رای ما آشتیستز پیکار کردن سرماتهیست

ز یزدان پذیرفتم این تخت نوهمین روشن و مایه وربخت نو

شما نیز دلها بفرمان دهیدبهرکار بر ما سپاسی نهید

از آزردن مردم پارساو دیگر کشیدن سر از پادشا

سوم دور بودن ز چیز کسانکه دودش بود سوی آنکس رسان

که در گاه و بی‌گه کسی رابسوختبه بی‌مایه چیزی دلش برفروخت

دگر هرچ در مردمی در خوردمر آن را پذیرنده باشد خرد

نباشد مرا با کسی داوریاگر تاج جوید گر انگشتری

کرا گوهر تن بود با نژادنگوید سخن با کسی جز بداد

نباشد شما را جز از ایمنینیازد بکردار آهرمنی

هرآنکس که بشنید گفتار شاههمی آفرین خواند برتاج و گاه

برفتند شاد از بر تخت اوبسی آفرین بود بر بخت او

سپهبد فرود آمد از تخت شادهمه شب ز هرمز همی‌کرد یاد

خلاصه

هوش مصنوعی: خسرو بر تخت زر نشسته و هنرمندان و بزرگان را به حضور می‌طلبد. او تاجی نو بر سر می‌گذارد و به موبد می‌گوید که این تخت و تاج برای نیکبختان است و باید تنها با راستی زندگی کرد. او تاکید می‌کند که باید از آزار مردم پرهیز کرد و هیچ‌گونه ناعدالتی در کار نباشد. خسرو همچنین از حاضران می‌خواهد که دل‌هایشان را به فرمان او بدهند و در کارها احترام قائل باشند. او به خوبی و امنیت و دوری از کینه‌توزی در بین مردم اشاره می‌کند و در نهایت همگان از این سخنان خوشحال می‌شوند و به او آفرین می‌گویند. سپهبد نیز از تخت شاد فرود آمده و شب را به یاد هرمز می‌گذراند.