بخش ۱۳

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۲۰ بیت

چو اغریرث آمد ز آمل به ریوزان کارها آگهی یافت کی

بدو گفت کاین چیست کانگیختیکه با شهد حنظل برآمیختی

بفرمودمت کای برادر به کشکه جای خرد نیست و هنگام هش

به دانش نیاید سر جنگجوینباید به جنگ اندرون آبروی

سر مرد جنگی خرد نسپردکه هرگز نیامیخت کین با خرد

چنین داد پاسخ به افراسیابکه لختی بباید همی شرم و آب

هر آنگه کت آید به بد دسترسز یزدان بترس و مکن بد به کس

که تاج و کمر چون تو بیند بسینخواهد شدن رام با هر کسی

یکی پر ز آتش یکی پر‌خردخرد با سر دیو کی درخورد‌؟

سپهبد برآشفت چون پیل مستبه پاسخ به شمشیر یازید دست

میان برادر به دو‌نیم کردچنان سنگدل ناهشیوار مرد

چو از کار اغریرث نامدارخبر شد به نزدیک زال سوار

چنین گفت که‌اکنون سر بخت اویشود تار و ویران‌شود تخت اوی

بزد نای رویین و بربست کوسبیاراست لشکر چو چشم خروس

سپهبد سوی پارس بنهاد رویهمی‌رفت پر‌خشم و دل کینه‌جوی

ز دریا به دریا همی مرد بودرخ ماه و خورشید پر گرد بود

چو بشنید افراسیاب این سخنکه دستان جنگی چه افگند بن

بیاورد لشکر سوی خوار ریبیاراست جنگ و بیفشارد پی

طلایه شب و روز در جنگ بودتو گفتی که گیتی بر او تنگ بود

مبارز بسی کشته شد بر دو رویهمه نامداران پرخاشجوی

خلاصه

سپس اغریرث از امل به ری ، جایی که اسفندیار اقامت داشت روانه میشود و اسفندیار که از کارهای او با خبر شده بود او را برای ازاد کردن اسیران سرزنش می‌کند. و به او میگوید جنگ جای خردورزی و ابروداری نیست...کینه ورزی با خردورزی هم خوانی ندارد ما در جنگ هستیم مگر من به تو دستور ندادم که بکشی؟ چرا اطاعت نکردی؟ او به اسفندیار می‌گوید که باید مقداری هم شرم و ابرو داشت و نباید انسان هر وقت که قدرت بدی کردن را داشت ، بدی بکند و باید از یزدان ترسید و بدی نکرد، روزگار تخت و پادشاهی و شاه کمربسته چون تو بسیار دیده است و برای کسی این تاج و تخت دوامی نداشته...با شنیدن این سخنان، افراسیاب خشمگین می‌شود و در جواب دست به شمشیر برده و برادر خود را از وسط به دو نیم میکند....در سوی دیگر با شنیدن مرگ اغریرث‌، زال بسیار خشمگین و ناراحت شده سپاهیان خود را به سمت پارس و ری روانه میکند. جنگی سخت میان زال و اسفندیار آغاز می‌شود که در آن بسیاری از جنگجویان کشته می‌شوند.