بخش ۲۳
چو شد کار توران زمین ساختهدل شاه ز اندیشه پرداخته
بفرمود تا پیش او شد دبیرقلم خواست با مشک و چینی حریر
به نرسی یکی نامه فرمود شاهز پیکار ترکان و کار سپاه
سر نامه کرد آفرین نهانازین بنده بر کردگار جهان
خداوند پیروزی و دستگاهخداوند بهرام و کیوان و ماه
خداوند گردنده چرخ بلندخداوند ارمنده خاک نژند
بزرگی و خردی به پیمان اوستهمه بودنی زیر فرمان اوست
نوشتم یکی نامه از مرز چینبه نزد برادر به ایران زمین
به نزد بزرگان ایرانیاننوشتن همین نامه بر پرنیان
هرانکس که او رزم خاقان ندیدازین جنگجویان بباید شنید
سپه بود چندانک گفتی سپهرز گردش به قیر اندر اندود چهر
همه مرز شد همچو دریای خونسر بخت بیداد گشته نگون
به رزم اندرون او گرفتار شدوزو چرخ گردنده بیزار شد
کنون بسته آوردمش بر هیونجگر خسته و دیدگان پر ز خون
همه گردن سرکشان گشت نرمزبان چرب و دلها پر از خون گرم
پذیرفت باژ آنک بدخواه بودبه راه آمدند آنک بیراه بود
کنون از پس نامه من با سپاهبیایم به کام دل نیکخواه
هیونان کفکافگن بادپایبرفتند چون ابر غران ز جای
چو نامه به نزدیک نرسی رسیدز شادی دل پادشا بردمید
بشد موبد موبدان پیش اویهرانکس که بود از یلان جنگ جوی
به شادی برآمد ز ایران خروشنهادند هر یک به آواز گوش
دل نامداران ز تشویر شاههمی بود پیچان ز بهر گناه
به پوزش به نزدیک موبد شدندهمه دلهراسان ز هر بد شدند
کز اندیشه کژ و فرمان دیوببرد دل از راه گیهان خدیو
بدان مایه لشکر که برد این گمانکه یزدان گشاید در آسمان
شگفتیست این کز گمان بگذردهم از رای داننده مرد خرد
چو پاسخ شود نامه بر خوب و زشتهمین پوزش ما بباید نوشت
که گر چند رفت از برزگان گناهببخشد مگر نامبردار شاه
بپذرفت نرسی که ایدون کنمکه کین از دل شاه بیرون کنم
پس آن نامه را زود پاسخ نوشتپدیدار کرد اندرو خوب و زشت
که ایرانیان از پی درد و رنجهمان از پی بوم و فرزند و گنج
گرفتند خاقان چین را پناهبه نومیدی از نامبردار شاه
نه از دشمنی بد نه از درد و کیننه بر شاه بودست کس را گزین
یکی مهتری نام او برزمهربدان رفتن راه بگشاد چهر
بیامد به نزدیک شاه جهانهمه رازها برگشاد از نهان
ز گفتار او شاه خشنود گشتچنین آتش تیز بیدود گشت
چغانی و چگلی و بلخی ردانبخاری و از غرجگان موبدان
برفتند با باژ و برسم به دستنیایش کنان پیش آتشپرست
که ما شاه را یکسره بندهایمهمان باژ را گردن افگندهایم
همان نیز هر سال با باژ و ساوبه درگه شدی هرک بودیش تاو