شمارهٔ ۱۰۸

۳ بیت

از عشق که جان در تن بیمار حزین استمعشوق مزلّف نفس باز پسین است

عمری صفت زلف و خط و خال تو کردیمیک بار نگفتیم در ابروی تو چین است

می‌خواست مدام از لب ما شکر زند دمصد شکر که آیین شکایت نه چنین است