شمارهٔ ۱۳۵ ۲ بیت امشب که ز باغ حسن صد گل چیدیمیک دم به مراد خود چو گل خندیدیم صد شکر که از پس هزاران شب غمیک صبح نشاط و روز عشرت دیدیم