شمارهٔ ۳۱ - در صفت باغ نو و کاخ ومجلس و دریاچه کاخ سلطان محمود گوید
بفرخنده فال و بفرخنده اختربه نو باغ بنشست شاه مظفر
بروز مبارک، ببخت همایونبه عزم موافق، به رای منور
بباغی خرامید خسرو که او رابهار و بهشتست مولا و چاکر
بباغی کزو ملک رازیب و زینتبباغی کزو بلخ را عز و مفخر
بباغی درختان او عود و صندلبباغی ریاحین او بسدتر
بباغی چو پیوستن مهر خرمبباغی چو رخساره ودست دلبر
بباغی که دل گوید: ای تن درین چمبباغی که تن گوید: ای دل درین چر
بباغی درو سایه شاخ طوبیبباغی درو چشمه آب کوثر
بباغی کز آب و گلش بازیابینسیم گلاب و دم مشک اذفر
بهشت اندر و بازیابی به آبانبهار اندرو باز بینی به آذر
ز سرو بریده چو زلف بریدهز شکل مدور چو چرخ مدور
بهشتست این باغ سلطان اعظمدلیل آنکه رضوانش بنشسته بر در
دری را ازو مهر خوانده ست مشرقدری را از و ماه خوانده ست خاور
درو مسکن ماهرویان مجلسدرو خانه شیرگیران لشکر
درو صید را چند جای ستودهدرو بزم را چند جای مشهر
کجا جای بزمست گلهای بیحدکجا جای صیدست مرغان بیمر
روان گرد بر گرد اسپر غمی راتذروان آموخته ماده و نر
ز خر گاه چون بر گشاده جنانیدری باز کرده بپایانش اندر
همه باغ پرسندس و پر صناعتچو لفظ مطابق چو شعر مکرر
یکی کاخ شاهانه اندر میانشسر کنگره بر کران دو پیکر
بکاخ اندرون صفه های مزیندر صفه ها ساخته سوی منظر
یکی همچو دیبای چینی منقشیکی همچو ارتنگ مانی مصور
نگاریده بر چند جابر، مصورشه شرق را اندر آن کاخ، پیکر
بیکجای در رزم و در دست زوبینبیکجای در بزم در دست ساغر
وزان کاخ فرخ چواندر گذشتییکی رود و آب اندر و همچو شکر
برفتن ز تیزی چو فرمان سلطانبخوردن ز خوشی چو عیش توانگر
نه چرخست و اجزای او چون ستارهنه ابرست و آوای او همچو تندر
اگر بگذرد بر سرش مرغ، موجشبیالاید اندر هوا مرغ را پر
بدینسان بباغ اندرون باز بینییکی ژرف دریا مر او را برابر
روان اندرو کشتی وخیره ماندهز پهنای او دیده آشناور
زمینش بکردار بیشینه (؟) کردهکران تا کرانش بکردار مرمر
بدو اندرون ماهیان چون عروسانبگوش اندرون پر گهر حلقه زر
دکانی برآورده پهلوی دریابدان تا در آن می خورد شاه صفدر
یمین دول شاه محمود غازیامین ملل خسرو بنده پرور
شه خوب صورت، شه خوش سیرتشه خوب منظر، شه خوب مخبر
بمردی فزاینده عز مؤمنبشمشیر کاهنده کفر کافر
ز بهر قوی کردن دین ایزدهمی گردد اندر جهان چون سکندر
زهی بزم را ابر دینار قطرهزهی رزم را خسرو و رزم گستر
تو آنی که هرچ از تو گویم بمردینیوشنده از من کند جمله باور
نشان تو نایافته شهریارانه ماهیست در بحر و نه مرغ دربر
مزور بود جز ترا نام شاهیچو جز مر ترا نام مردی مزور
بهندوستان آنچه تو پار کردیبراهل سلاسل نکرده ست حیدر
تهی کردی از پیل هندوستان راز بس تاختن بردی آنجا زایدر
ز دو پادشا بستدی بر دو منزلبیک تاختن هفتصد پیل منکر
همی تا ببزم اندرون نیک یابیگل تازه را، باز ناکرده از بر
خدایت معین با دو دولت مساعدجهان زیر فرمان تو تا بمحشر
خوشا کاخ و باغا که داری بشادیدر آن کاخ می خور، وزان باغ بر خور