شمارهٔ ۱۳ - در مدح خواجه بزرگ احمد بن حسن میمندی گوید

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: است۳۲ بیت

ای وعده تو چون سر زلفین تو نه راستآن وعده های خوش که همی کرده ای کجاست

با من همه حدیث وفا داشتی عجبآگه نبوده ام که ترا پیشه جز وفاست

دل بر تو بستم و بتو بس کردم از جهانوندر جهان ز من دل من دیدن تو خواست

چون دشمنان کرانه گرفتی ز دوستانتا قول دشمنان من اندر تو گشت راست

گفتی ترا زمن نرسد غم نه این غمستگفتی ترا جفا ننمایم نه این جفاست

با اینهمه جفا که دلم را نموده ایدل بر تو شیفته ست ندانم چنین چراست

صد عیب دارد این دل مسکین و یک هنرکو را بکدخدای جهان از جهان هواست

خواجه بزرگ شمس کفاة احمد حسنکاحسان او و نعمت او دستگیر ماست

آن معطیی که روز و شب از بهر نام نیکدر پوزش مروت و در دادن عطاست

از فضلهای صاحب سید سخا یکیستهر چند برترین همه فضلها سخاست

اندر همه جهان بر خلق همه جهاناین فضل واین مروت و این نعمت آشناست

ای خواجگان دولت سلطان بهر نمازاو را دعا کنید که او در خور دعاست

با دشمنان دولت او دشمنی کنیداز بهر آنکه دولت او دولت شماست

تا او نشسته باشد شاد اندرین مکانشور و بلا ز جای نیارد بپای خاست

آنجا که اوست راحت و آرام عالمستوانجا که نیست او همه شور و همه بلاست

اندر سلامتش همه کس را سلامتستواندر بقاش دولت اسلام را بقاست

هر چند کس بسر نشود پیش هیچکسپیشش بسر شوید و مگویید کاین خطاست

گر هیچکس بخدمت نیکو سزا بوداو را کنید خدمت نیکو که او سزاست

او را شما بچشم وزارت نگه کنیداو بر همه جهان و همه چیز پادشاست

گرچه بود وزارت او حشمت بزرگاین حشمت وزارت او حشمت خداست

او را چنانکه اوست ندانم همی ستوداز چند سال باز دل من دراین عناست

درفضل و در کفایت او چون رسد سخناین فضل واین کفایت او را چه منتهاست

فرخ پی است بر ملک و برهمه جهانوین ایمنی و نعمت چندین برین گواست

شور جهان بحشمت خواجه فرونشستدر هر دلی نشاط بیفزود و غم بکاست

بر ملک و خاندان ملک مشفقی نمودگر مشفقی نمود مر او را ملک رواست

آنرا که او همی بود اندر هوای شاهاین نعمت و کرامت و این نیکویی جزاست

دایم صلاح خواجه هوای ملک بودکاندر هوای شاه دل خواجه چون هواست

با دوستان شاه جهان خواجه یکدلستبا دشمنان او همه ساله دلش دو تاست

بر چشم دشمنانش چون نوک سوزنستدر چشم دوستانش چون سوده توتیاست

تا این سمای بر شده باشد بر از زمینتا این زمین پست شده زیر این سماست

بادا فرود همت تو بر شده سپهرچونانکه دون رفعت نصر تواش بناست

دایم ترا وزارت و شه را شهنشهیپیوسته باد کاین دو همی آرزوی ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و وفا پرداخته است و از وعده‌هایی که معشوق داده، اما به آن‌ها عمل نکرده، گلایه می‌کند. او از دل شکسته‌اش می‌گوید که با وجود جفاهای معشوق، باز هم قلبش به او وابسته است. شاعر سپس به تمجید از خواجه‌ای به نام شمس کفایت احمد حسن می‌پردازد و او را منبع نعمت و مروت می‌داند. خواجه به عنوان حامی دولت و مایه آرامش مردم معرفی شده و شاعر از دیگران می‌خواهد که برای او دعا کنند. او تحت تأثیر شخصیت و فضیلت‌های خواجه، آرزوی توفیق و سلامت او را دارد و معتقد است که برکت وجود او بر همه جهان حاکم است.