شمارهٔ ۲ - در مدح الغ ترکان
زین عمارت ملک هم در رفعت و هم در صفاگر تفاخر می کند وقت است بر اوج سماء
مصر جامع گشت ازین جامع سواد برد سیرمکه کوتا کعبه ی دیگر ببیند در صفا
می کند هر دم بخاک خطه ی کرمان سپهردر پناه ساحت دین پرور او اقتدا
صورت عقلست و در معنی صفای صحن اوزان خلایق را بخیر محض باشد رهنما
شش صد و شصت و سه از هجرت گذشته تازه کردعصمت حق رونق اسلام از این عالی بنا
بی هوا بر خاک او تا چهره ننماید سقرروضه ی فردوس و آب کوثر از خاک و هوا
ساحت او اهل تقوی راست هنگام سلوکعرصه او مرد معنی راست گاه انزوا
مسکن خیر و عبادت، منزل زهد و ورعباعث عجر و تضرع، ناشر خوف و رجا
ای شکوه سقف مرفوع تو گردون را پناهای فروع صحن دلخواه تو گیتی را ضیاء
ملت حق را حیاتی، قوّت دین را ثباتباغ طاعت را بهاری، شاخ تقوی را نما
تاب مهر کاه دیوار تا بر خاک افکندآفتاب چرخ را با چهرهٔ چون کهربا
مقصد امید خلقی زان در ایوانت شودحاجت دینی و دیناوی، خلایق را روا
رنج دل را جز عبادت نیست در صحنت علاجدرد دین را جز جمالت نیست در صورت دوا
هست محرابت دعا را تبله ی چون آسمانکاندر آن محراب دریابد اجابت را دعا
نور گیرند انجم از نور جنابت تا فکندسایه ی چون سایه بر ایوانت ای عصمت سرا
مهر علا، عصمت دنیا و دین کز عدل اوسترونق شرع پیمبر قوت دین خدا
مریم ثانی الغ ترکان کز استغنا نکردهرگز اندر هیچ حالی جز بیزدان التجا
آنکه از بهر تفاخر پادشاهان می نهندچهره چون خورشید بر خاک جنابش بی ریا
و آن جهانداری که از راه تواضع چون جهانمی نهد سر بر خط فرمان درگاهش قضا
سایه اش چون روح نامرئیست از عکس رخشباشد اندر کسوتی از نور پنهان، دایماً