بخش ۷ - برگشتن امام به خیمه گاه و سپردن اسرار امامت را به پسر بیمار خود

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۰ بیت

بیامد بر پور بیمار خویشببوسید رویش ز اندازه بیش

بگفت ای روان تن پاک مندل آزرده فرزند غمناک من

بمان یادگار از نیاکان خویششهنشاه، بر جای پاکان خویش

در این دشت نبود تو را سر نوشتشهادت که بینی بسی خوب وزشت

تو باید سرم رابه روی سنانببینی به دست بد اختر سنان

تو باید چهل روز در راه شامروی همره آل خیرالانام

تو باید سرم را ببینی به طشتبه پیش آیدت سخت تر سرگذشت

بگفت این و اشک از دو دیده ستردبدو ارث و علم امامت سپرد

به تخت ولایت نمودش خدیوکه بندد سلیمان صفت دست دیو

سپس کرد بدرود اهل حرمببخشید آرامش از درد و غم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره دلتنگی و درد یک پدر برای فرزند بیمار خود است. پدر با محبت و اشک، فرزندش را می‌بوسد و به او می‌گوید که نباید فراموش کند که او وارث نیاکان خود و شهنشاه پاکان است. او به فرزندش سفارش می‌کند که به وظایفش عمل کرده و در مسیری دشوار به سمت شام برود. پدر به فرزندش یادآوری می‌کند که سرنوشت دشواری در انتظار اوست و باید تحمل کند. در نهایت، پدر با دلی آکنده از درد و احساسات، از اهل خانه‌اش خداحافظی می‌کند و ارث و علم امامت را به او می‌سپارد.