بخش ۸۷ - دربیان خواب دیدن امام علیه السلام درکنار آب عذیب
ازآن جایگه نیز بسپرد راهبه امر جهان آفرین با سپاه
چو آن شهریار فراز و نشیببیامد به نزدیک آب عذیب
بفرمود قیلوله درنزد رودچو بیدار شدناله ازدل گشود
علی اکبر آن سوگواری چو دیدشتابان برباب فرخ چمید
به زاری ببوسید روی زمینبگفتا: که ای داور راستین
غم روزگار ازدلت دور باددل دوستان ازتو مسرور باد
پی چیست این ناله و آه تو؟بگرید ز غم چشم بدخواه تو
بدو گفت: شاه: ای گرامی پسرکه روشن زتو باد چشم پدر
دراین دم چو خراب ازسرم برد هوشخروشی به گوش آمدم ازسروش
که شاها شتابنده با ساز و برگبه پای خود ایدون روی سوی مرگ
چنان دانم ای زاده ی نامدارکه دراین سفره کشته گردیم زار
به فرخ پدر پور فرخنده گفت:ازآن پس که بس گوهر اشک سفت
که شاها اگر ما به حق نیستیمدر این ره روان ازن پی چیستیم؟
شهش گفت: کای پور نام آورمجوان نکو روی خوش گوهرم
منم با حق و نیز حق با من استنهفته مرا حق به پیراهن است
زما گر بود کودکی حق نماستبه باطل بود هر که بدخواه ماست
بدو گفت شهزاده ی نامدار:چو با ماست حق ای گزین شهریار
به دل پس چرا درد و غم ره دهیم؟همه در ره دین حق سرنهیم
بدو شاه فرمود: کای پور رادزجان آفرین آفرین برتو باد