بخش ۸۲ - ذکر آمدن عبدا لله (ابن) عباس و عبدالله (ابن) زبیر و عبدالله (ابن) عمر به خدمت امام(ع)

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۷ بیت

وزان پس نهاد ابن عباس گامبه درگاه فرزند خیر الانام

بسی لابه درترک رفتن نمودولیکن برشه نبخشید سود

چو او رفت زی قدوه ی اهل خیرروان گشت عبدالله ابن زبیر

به نزدیک آن شه بسی لابه کردکه شاها مشو از حرم ره نورد

شهش گفت گر مانم ای محترمز قتلم برند آبروی حرم

چو او رفت آمد شتابان زدربه بدرودش عبدا لله بن عمر

مراو نیز بسیار گفت و شنیدبه کام دل ازشاه پاسخ ندید

چو نومید شد گفت: کای شهریارکنون کز حرم می شوی رهسپار

مرا از تن پاک جایی نمایکه بوسیدی آن را – رسول خدای

که تا من دادن بوسه ها برزنمز سوز جگر ناله ها سرکنم

زناف همایون شه پاک تنبه یکسو نمود آن زمان پیرهن

به جایی که بوسید خیرالبشربزد بوسه پور خلیفه عمر

شهش کرد بدرورد و فرمود بارنهادند بر ناقه ی راهوار

برفتند مردان به درگاه شاهروا رو به گردون شد از پیشگاه

سنان ها شد افراشته آبدارهیونان شد آراسته راهوار

سپاه خدا درع پوش آمدندچو دریا همه درخروش آمدند

به چرخ اززمین شد برآوای کوسبلرزید نه گنبد آبنوس

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، ابن عباس به درگاه امام حسین (ع) می‌رود و از او می‌خواهد که از رفتن به میدان جنگ صرف نظر کند، اما امام حسین با او نخواند و به میدان می‌رود. سپس عبدالله ابن زبیر نزد او می‌آید و با دلشکستگی از او می‌خواهد که از حرم خارج نشود. امام حسین در پاسخی به عبدالله، او را بدرود می‌گوید. عبدالله از او می‌خواهد تا جایی را نشان دهد که رسول خدا بر آن بوسه زده است تا او بتواند به آنجا بوسه بزند و از سوز دل ناله کند. در ادامه، امام حسین پیراهن خود را کنار می‌زند و به آن محل بوسه می‌زند. سپس با سربازانش به سمت میدان می‌رود و صدای نبرد و هیاهو به گوش می‌رسد.