بخش ۵۷ - امان دادن محمد بن اشعث جناب مسلم را و نپذیرفتن آن حضرت

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۹ بیت

به مسلم خروشید کای نامدارتو را داد سالار ما زینهار

بس است اینهمه جنگ و خون ریختنبه همکیش خویش اندر آویختن

یکی از درمهربانی در آیوزیدر به کاخ عبیدالله آی

چو بیند رخت آورد برتو مهرنماید همی شرمگین ازتو چهر

بدو گفت سالار نام آوراشود راستی ازتو کی باورا؟

تو می خواهی ای حیله ساز شریربه دستان و بندم کند دستگیر

مراتا سرآید به مردی زماننشاید زنامرد جستن امان

بگفت این و رزمی زنو کرد سازکه شد شیر گردون از آن زهر ه باز

ازو پور اشعث چو دید این نبردشگفتی یکی حیله آغاز کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: مسلم به یکی از نامداران خروشید و از او خواست که جنگ و خونریزی را متوقف کند و به هم‌کیشان خود رحم کند. او به او پیشنهاد کرد که با نیکویی به دربار عبیدالله برود و به او گفت که اگر او را با محبت ببیند، با رویی شرمگین به او احترام خواهد گذاشت. اما نامدار نسبت به او بی‌اعتماد بود و او را متهم به نیرنگ کرد و اینگونه گفت که نمی‌تواند به کسی که به او وفادار نیست، اطمینان کند. در این میان، جنگ آغاز شد و یکی از پسران اشعث به فکر حیله‌ای برای برگرداندن اوضاع افتاد.