شمارهٔ ۶ - ترجمه قافیه: یب۲ بیت در شهر خویش هرکه مذلت همیکشدگر غربت اختیار کند خوانمش لبیب اینست و بس فضیلت غربت که عاقلانگویند مر نفیس ترین چیز را غریب