شمارهٔ ٣٠ - ترجمه قافیه: اه۲ بیت هر ناصحی که بود ز من خواست توبه ئیگویا که عشق خوش پسران هست از گناه تا در جهان ز عنبر و کافور زلف و رخباشد نشان چگونه کنم توبه از نکاه