شمارهٔ ١۴ - ترجمه قافیه: یب۲ بیت با من سفیه کرد سفاهت ز جهل خویشمکروهم آمد آنکه مر او را شوم مجیب او در سفه فزوده و من کرده حلم بیشچون عود کش فزون شود از سوز تاب و طیب