بخش ۲۶ - تمامی سخن

۱۳ بیت

ای گمره دل ز دست دادهدر دام غم بلا فتاده

بس دل که زبون شده‌ست ازین غمبس دیده که خون شده‌ست ازین غم

بیهوده به خون خود چه کوشیوین زهر هلاهل از چه نوشی

آتش چه زنی به خرمن خویشکس چون تو مباد دشمن خویش

جز درد دل و غمت چه حاصلزین فکر کج و خیال باطل

با شاه گدا نگشت هم‌دوشبا سرو گیا نشد هم‌آغوش

هست آرزوی توای مهوساندیشۀ گنج و مرد مفلس

عنقا نشود به هر بهانهبا زاغ و زغن هم‌آشیانه

دور است ز راه آشناییطاووس و سرای روستایی

با دانۀ در و عقد گوهرخرمهره کجا شود برابر

تو چون مگسی و ما هماییمآیا تو کجا و ما کجاییم

هرچند پی وصال پوییهرچند نوید وصل جویی

هرگز نرسد نویدی از ماتهیهات ازین امید هیهات

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و غم دلنگرانی دل‌باختگان اشاره می‌کند و از بی‌فایده بودن تلاش‌هایشان برای رسیدن به محبوب صحبت می‌کند. او می‌گوید که با وجود تلاش‌های فراوان، نمی‌توانند به آرزوهای خود برسند و در نهایت تنها دچار درد و رنج می‌شوند. شاعر تأکید می‌کند که نباید خود را به خطر انداخت و به خیال‌های باطل پرداخته شود؛ زیرا که تفاوت‌ها و فاصله‌های زیادی میان آن‌ها و محبوب وجود دارد. به عبارت دیگر، این سروده نشان‌دهنده‌ی یأس و ناامیدی از دستیابی به عشق واقعی است و این که در دنیایی که در آن احساسات غم‌انگیز غالب است، امید بی‌موردی است.