شمارهٔ ۵۱۷

۹ بیت

روا نباشد اگر گویمت که مه روئیتو آفتابی وپرتو دهنده اوئی

به سیر باغ وگلستان چه حاجت است تو راکه سروقامت وگلچهر ویاسمین بوئی

پی شکستن دلها چوشیر غژمانیاگر چه گاه نگه چون رمیده آهوئی

به خاک پای تودادیم آبر بر بادز بسکه تندمزاجی وآتشی خوئی

مگر نه سروکند جا کنار جوی چراتوسروقد زکنارم کناره میجوئی

پی سراغ توخلقی زچار جانب ومنهمی چومی نگرم جلوه گر ز شش سوئی

کسی که ازکف اودل نبرده ای نبودزچشم مست عجب دلفریب جادوئی

به روزمعرکه ای دوست در بردشمنتو را چه حاجت جوشن که خود زره موئی

لب تو زآن شده شیرین که چون بلنداقبالمدام معتمدالدوله را ثناگوئی