شمارهٔ ۱۶
خسروا! یک روزه عزم خدمتتاز بهشت جاودانی خوشترست
دیدن درگاه تو هر بامداداز همه عهد جوانی خوشترست
در رکابت هر غمی کاید به رویآن غم از صد شادمانی خوشترست
بنده را از هر چه در عالم خوشستهم به بزمت مدح خوانی خوشترست
حق همی داند که این بیچاره رابی تو مرگ از زندگانی خوشترست