شمارهٔ ۸۳ - شکایت از مردم زمانه

۷ بیت

زمانه به قصد دلم بی‌درنگگشاید ز غم تیرهای خدنگ

نشان ساخته زآن دل خون‌فشانزند تیرها راست بر یک نشان

نشاند سر اندر بن یکدگرکز آن تیرها نیزه سازد مگر

ز بیداد مردم بنالم به زاربگریم به مانند ابر بهار

گرم خون ز مژگان ببارد رواستکزین مردمانم به دل زخم‌هاست

ز مژگان گرم اشک تا دامن استمپندار کان اشک چشم من است

بود جان شیرین من بی‌گمانچکان از سر پنجهٔ مردمان

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و درد دلش سخن می‌گوید. او از تیرهای غم و اندوهی که به سمتش پرتاب می‌شوند، صحبت می‌کند و احساس می‌کند که دیگران با بی‌عدالتی، او را هدف قرار داده‌اند. شاعر از این بی‌عدالتی و ظلم مردم شکایت می‌کند و مانند ابر بهاری می‌گرید. او اظهار می‌کند که اشک‌هایش تنها نتیجه دردهایش است و این غم ناشی از زخم‌های عمیق در دلش به وجود آمده است. در نهایت، او به شدت از آزار و ظلمی که از سوی دیگران متحمل شده، ناراحت است و جانش را در خطر می‌بیند.