فقرۀ ۵۹
سخن بنگرش (ملاحظه و تامل) کوی، چه سخنی است ( که) گفتن به و سخنی هست که پاییدن (تأمل) و آن پاییدن به از آن گفتن.
چو خواهی به تیزیسرایی سخننگه کن بدان گفتهٔ خویشتن
بساگفته کان را نبایست گفتبسا گفته کآن را نباید نهفت
بهجای خموشی سخن سر مکنبه جای سخن لب مبند از سخن