فقرۀ ۱۴۹
چو نیکویی به تو رسد بسیار شادی مکن و چون سختی و بدبختی رسد بسیار به غم مباش، چه نیکی زمانه با سختی و سختی زمان با نیکویی است و هیچ فراز نیست کش نشیب نه از پیش، و هیچ نشیب نیست کش فراز نه از پس.
چو نیکی رسید بهرت از آسماناز اندازه بیرون مشو شادمان
چو زشتی رسد نیزت از روزگارمشو ناامید از سرانجام کار
بسا نیکیا کش بدی از پی استبسا بد که نیکی همال وی است
نشیب و فراز است کار جهانهمیدون بود آشکار و نهان