گنج

فقرۀ ۱۱۷

۲ بیت

... شاد مباش‌، چه مردم ایدون همانا چو مشگ پر باد است که چون باد از آن بدرود هیچ در او نماند.

بود نازش مرد دانا به جانبه جان شاد باش ای پسر تا توان
که تن همچو مشگی بود پر ز بادنماندش چیزی چو بادش گشاد