شمارهٔ ۲ - غزل

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایمونیست۵ بیت

یقین دِرُم اثر امشو به های‌هایِ مو نیستکه یار مسته و گوشِش به گریه‌های مو نیست

خدا خدا چه ثِمَر ای موذنا کامشوخدا خدای شمایه خدا خدای مو نیست

نمود خو‌نمه پامال و خونبهامه ندادزدم چو بر دَمَنش دست‌، گفت پای مو نیست

بریز خونمه با دست نازِنین خودتچره که بِیتر ازی هیچه خونبهای مو نیست

بهار اگر شوِ صدبار بمیرُم از غم دوستبه جرم عشق و محبت‌، هنوز جزای مو نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ابراز احساسات عمیق و عاشقانه اشاره دارد. شاعر از یار خود صحبت می‌کند که غرق در مستی است و به درد و گریه‌اش توجهی ندارد. او خدا را می‌خواند و از او می‌خواهد که به حالش ترحم کند، زیرا عشق و دردش تنها متعلق به خودش است. شاعر نگران احساساتش است و از یار می‌خواهد که خونش را با دستان نازنینش بریزد، چرا که هیچ چیز ارزشمندتر از عشق و محبت نیست. در نهایت، او بیان می‌کند که حتی اگر بارها به خاطر عشق بمیرد، باز هم مدام در انتظار اوست و جزای عشقش را نمی‌داند.