شمارهٔ ۵۰ - قطعه
در خوردن بشر خاک از بس که حرص دارداز سنگ قبر هر روز دندان نوگذارد
سنگ مزار عاشق سرپوش نامرادیستاین سنگ را کس ای کاش از جای برندارد
بهتر بود ز سیصد الحمد قل هو الهصاحبدلی کز اخلاص ما را به حق سپارد
ماکودکان خاکیم این خاک مادر ماستزین رو بودکه ما را در سینه میفشارد
پاداش اشک حسرت کامد ز چشم عاشقابریست کز پس مرگ بر تربتش ببارد
در دل ز طاعت حق تخمی جدیدکشتیمارجو گل جدیدی زین خاک سر برآرد