شمارهٔ ۴ - در مرثیه و مادهٔ تاریخ فوت پدر

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وریما۷ بیت

دریغ و درد که از کید فتنهٔ گردونبشد صبوری ازما چوشد صبوری ما

دریغ از آن دل آگاه و خاطر داناکه بردرند ز غم جامه صبوری ما

صبوری آن ملک شاعران طوس برفتبه خانقاه غم آمد دل سروری ما

تنم بسوخت ز اندوه هجر و دوری اوچگونه ساخت ندانم به هجر و دوری ما

چو نور باصره امد ز چشم ما پنهانفغان و ناله که شد دور دور کوری ما

بهار با دل غمگین خود چنین می گفتکه مصرعی است به تاریخ او ضروری ما

سری‌ ز جان برآورد و این‌ چنین‌ به‌سرودبشد صبوری از ما چو شد صبوری ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از فتنه‌های دنیا و غم جدایی و دوری صحبت می‌کند. او به صبوری از دست رفته‌اش اشاره می‌کند که به خاطر غم و دلتنگی از بین رفته است. دل آگاه و هوشیار او به خاطر این غم آسیب دیده و صبوری‌اش از بین رفته است. شاعر همچنین به سوختن جسم خود از اندوه جدایی می‌پردازد و از عدم توانایی‌اش در تحمل این دوری سخن می‌گوید. او به حسرت دوری و تاریکی ناشی از فقدان می‌پردازد و در انتها، یادآور می‌شود که این درد و غم بخشی از تاریخ اوست.