شمارهٔ ۱۴۵ - دین و وطن

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اردینووطن۶ بیت

زمانه کرد چو در بر شعار دین و وطنشدند مردم مسکین شکار دین و وطن

به میر و کاهن روز نخست لعنت بادکز آن دوگشت بپا یادگار دین و وطن

ز پیش گرسنگان بهر پاس عزت خویشگریختند به پشت حصار دین و وطن

بر اختلاف خلایق بنای دولت خویشنهاد هرکه نمود ابتکار دین و وطن

به خیر محض نباشد جهان ولیک افتادبشر به دام شرور از شرار دین و وطن

خدا نیای بشر بود و خاک مادر اوفغان ز قیم نااستوار دین و وطن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تحلیل و انتقاد از وضعیت اجتماعی و سیاسی می‌پردازد. شاعر به توجیهاتی چون دین و وطن اشاره می‌کند که باعث بدبختی و فرودستی مردم شده و آنها را به دام می‌اندازد. او به این نتیجه می‌رسد که جزئی از مشکلات بشری ناشی از سوءاستفاده از مفاهیمی چون دین و وطن است، که به جای ایجاد اتحاد و برکت، موجب فساد و اختلاف می‌شود. شاعر همچنین به ناپایداری قیم‌ها و قدرت‌ها اشاره می‌کند که به جای حمایت از مردم، به فکر منافع خود هستند. در نهایت، او ناامیدی از این وضعیت را با بیان اینکه خدا و زمین مادر بشر هستند، ابراز می‌کند.