شمارهٔ ۲۶۴ - هوس شاعر

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: نگیبودمی۱۴ بیت

گر به کوه اندر پلنگی بودمیسخت‌فک و تیز چنگی بودمی

گه پی صیدگوزنی رفتمیگاه در دنبال رنگی بودمی

گاه در سوراخ غاری خفتمیگاه بر بالای سنگی بودمی

صیدم ازکهسار و آبم ز آبشارفارغ ‌از هر صلح و جنگی بودمی

گه خروشان بر کران مرغزارگه شتابان زی النگی بودمی

یا به ابر اندر عقابی گشتمییا به بحر اندر نهنگی بودمی

با مزاجی سالم و اعصاب سختسرخوش‌ومست وملنگی‌بودمی

بودمی شهدی برای خویشتنبهر بدخواهان شرنگی بودمی

ایمن از هرکید و زرقی خفتمیغافل از هرنام و ننگی بودمی

نه مرید شیخ و شابی گشتمییا خود آماج خدنگی بودمی

نه به فکر شاهد و شهد و شرابنه به یاد رود وچنگی بودمی

ور اسیر دام و مکری گشتمییا خود آماج خدنگی بودمی

غرقه در خون خفتمی یا در قفسمانده زبر پالهنگی بودمی

مر مرا خوشترکه دراین دیولاخخواجهٔ با ریو و رنگی بودمی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حالت و زندگی آزاد و بی‌سر و صدای خود در طبیعت می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگر در کوه‌ها پلنگی بود، با ویژگی‌های خاص خود به شکار و گشت‌وگذار می‌رفت. او در پی شکار گوزن و رنگین‌کمان، گهگاهی در غارها استراحت می‌کند یا بر روی سنگ‌ها نشسته است. شاعر از زندگی در صلح و دور از جنگ‌ها لذت می‌برد و به طبیعت و زیبایی‌های آن علاقه‌مند است. او به تصویر کشیدن آزادی و سالم بودن خود ادامه می‌دهد و می‌گوید که نه وابسته به دیگران است و نه به فکر لذت‌های دنیوی. همچنین، احساس می‌کند که در مکری و دام‌ها قرار ندارد و از زندگی‌اش راضی است. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زندگی در آن دیار برایش بهتر از حالت‌های دیگر است که معمولاً همراه با رنگ و ریا و افسوس‌های دنیوی هستند.