شمارهٔ ۲۱۰ - آسمان پیما
چون به پشت آسمان‌پیما برآمد پای منآسمانی گشت طبع آسمان‌پیمای من
عاقبت هم خود به سوی آسمان پویا شدمبس که پویا گشت از آن سو فکرت جویای من
عاقبت این دل مرا چون خویشتن شیدا نموداینت فرجام هوس‌های دل شیدای من
گر دل اندر وای بودم نک تن اندر وا شدمبر تن دروای من ره زد دل دروای من
من پیمبروار کردم نیت معراج و گشتجنب‌جنبان زیر پا خنگ برق‌آسای من