بخش ۱۲ - فی الریا و التلبیس بالذین هم أعظم جنود ابلیس
نان و حلوا چیست ای شوریده سر؟متقی خود را نمودن بهر زر
دعوی زهد از برای عز و جاهلاف تقوی، از پی تعظیم شاه
تو نپنداری کزین لاف و دروغهرگز افتد نان تلبیست به دوغ؟
خرده بینانند در عالم بسیواقفند از کار و بار هر کسی
زیرکانند از یسار و از یمیناز پی رد و قبول، اندر کمین
با همه خودبینی و کبر و منیلاف تقوی و عدالت میزنی
سر به سر، کار تو در لیل و نهارسعی در تحصیل جاه و اعتبار
دین فروشی، از پی مال حراممکر و حیله، بهر تسخیر عوام
خوردن مال شهان، با زرق و شیدگاه خبث عمرو، گاهی خبث زید
وین عدالت با وجود این صفاتهست دائم، برقرار و برثبات!
بر سرش، داخل نگردد «لا» و «لیس»این عدالت هست کوه بوقبیس
مینیابد اختلال از هیچ چیزچون وضوی محکم «بیبی تمیز»