شمارهٔ ۸
قطعۀ مدح مرا چون دل و چون دیدۀ خویشاز پی فخر بدارند بزرگان عجم
پس من آری به تن خویش فرستم بر تومدح گویم که مگر مزد فرستی به کرم
تو به دینار کسان آب مرا تیره کنیحشمت شعر و خط من بفروشی به درم
لیکن آخر ز چنان روی کجا بتوانمبرسانم به وجیه و به شرف شکر تو هم ؟
گر به مدح تو کنون هیچ قلم بردارماین سر انگشت قلم گیر قلم باد ، قلم