بخش ۳۲ - شعر گفتن ورقه در هجر گلشاه

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۷ بیت

دریغا که آن زاد سرو بلندنهان گشت در زیر خاک نژند

ندانم همی زین بتر روزگارکی بر جانم آمد بر نخست کینه آر

تو ای تن در درد و غم برگشایابا هیچ کس خوش مباش و مخند

تو ای ورقه از بهر جانان خویشبدل بر در شادکامی ببند

کنون کآن دلارام رفت از برتتو دل نیز بر مهر خوبان مبند

ایا نو شکفته گل بوستانز بارت که چید و ز بیخت که کند؟

بگیرید ای مردمان دست منبریدم سوی گور آن مستمند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او به زیبایی و بلندی سرو اشاره می‌کند که اکنون زیر خاک پنهان شده و احساس ناامیدی و کینه از روزگار را ابراز می‌کند. شاعر از تن خود می‌خواهد که در این درد و رنج به خود جانی تازه بخشد و با دیگران خوش نباشد. او به یاد معشوق می‌افتد و توصیه می‌کند که دلش را به یاد خوبی‌های او ببندد. در پایان، او به حال خود و دیگرانی که در این غم مشابه با او هستند، اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌طلبد که به کمکش بیایند.