بخش ۹ - در شرح حال خود فرماید
حال خود بشنوز من ای مرد نیکروغن ایمان مریزان تو به دیک
چون پدر این پند را تعلیم کرداوستادم هم مراتعظیم کرد
گفت ای نور دو چشم صالحانوز معارف نقد اسرار زمان
همچو تو فرزند درگیتی نزاددشمنانت را سر و تن گو مباد
ای تو مقصود پدر در سرّ دیناز تو روشن گشته ایمانم یقین
ای تو در ملک دلم روشن شدهدر میان باغ جان گلشن شده
من امام خود زخود بشناختمو آنگهی دنیا و دین در باختم
دین و دنیایت نیاید هیچ کاراز من این دم این سخن را گوش دار
گر نباشد آن امامت راهبراز وجود خویش کی یابی خبر
رو تو در دین خدا ایمان بیارتا شود سرّ نهانت آشکار
رو تو در دین محمد رست شوهمچو عطّار از طریق چست شو
هرکه دیدار ولی پیدا ندیدتو یقین میدان که او خود را ندید