بخش ۳۷ - قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم: «یا ایهاالناس الست اولی بکم من انفسکم» قالوا بلی یا رسول الله قال: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه»

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۱ بیت

جمله گفتند از طریق مهتریتو به ما از نفس ما اولی تری

گفت هر کس را منم مولای اوپس علی مولای اوباشد نکو

حیدر از فرمان ربّ کایناتشد ولی بر مؤمنین و مؤمنات

هر که او در دین من باشد درستمهر حیدر در دلش باشد نخست

هر کرا باشد امیر و پیشوابعد من باشد امیرش مرتضا

چون مرا دانی نبی از عاقلیپس بدانی ابن عمّم را ولیّ

چون خطاب آن شه بشیخ و شاب کردروی خود برجانب اصحاب کرد

چونکه بشناسید حیدر را مقامنعمت حق بر شما آمد تمام

آورید ایمان به شاه اولیاحق شود راضی ز اسلام شما

هرکه دارد در دل خود مهر منمهر حیدر بایدش در جان و تن

چون شما رامهر او در دل شودآن زمان دین شما کامل شود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، گفته می‌شود که خداوند متعال به مهتری (علی) دستور داده است که او از نفس دیگران برتر است. علی به عنوان مولای همه مؤمنان معرفی شده و بیان می‌شود که او ولی الهی بر مؤمنان است. هر کس که به دین درست پایبند باشد باید در دل خود محبت علی را داشته باشد. همچنین اشاره می‌شود که پس از پیامبر، علی باید امیر و پیشوای مؤمنان باشد. در نهایت، تاکید می‌شود که اگر پیروان محبت علی را در دل داشته باشند، ایمان‌شان کامل و مورد رضایت خدا خواهد بود.