غزل شمارهٔ ۸۴۳
ز عشقت سوختم ای جان کجاییبماندم بی سر و سامان کجایی
نه جانی و نه غیر از جان چه چیزینه در جان نه برون از جان کجایی
ز پیدایی خود پنهان بماندیچنین پیدا چنین پنهان کجایی
هزاران درد دارم لیک بی توندارد درد من درمان کجایی
چو تو حیران خود را دست گیریز پا افتادهام حیران کجایی
ز بس کز عشق تو در خون بگشتمنه کفرم ماند و نه ایمان کجایی
بیا تا در غم خویشم ببینیچو گویی در خم چوگان کجایی
ز شوق آفتاب طلعت توشدم چون ذره سرگردان کجایی
شد از طوفان چشمم غرقه کشتیندانم تا درین طوفان کجایی
چنان دلتنگ شد عطار بی توکه شد بر وی جهان زندان کجایی