غزل شمارهٔ ۸۴۰
گه به کرشمه دلم ز بر برباییگه ز تنم جان به یک نظر بربایی
ننگ نیاید تو را که هیچ کسی راگه دل و گه جان مختصر بربایی
چون تتق از آفتاب چهره کنی دورعقل براندازی و بصر بربایی
چون سر زلف تو سرکشی کند آغازاز سر مویی هزار سر بربایی
از سر کین زان سنان غمزه کنی تیزتا به سنانی ز مه قمر بربایی
قصد کنی چون در آینه نگری توکز لب خود زاینه شکر بربایی
بر طرفی میروی ز من که من مستطرف ندارم که از کمر بربایی
در رخ من ننگری به دیدهٔ رحمتبلکه بدان بنگری که زر بربایی
گر بربایی هزار دل تو به روزیسیر نگردی تو و دگر بربایی
چون نشکیبی ز دلربایی عشاقجهد بر آن کن که بیشتر بربایی
تا به ابد ای فرید تو بنمیریاز لب او یک شکر اگر بربایی