غزل شمارهٔ ۸۰۸
خاک کوی توام تو میدانیخاک در روی من چه افشانی
سر نگردانم از ره تو دمیگر به خون صد رهم بگردانی
با چو من کس که ناتوان توامبتوان کرد هرچه بتوانی
گر به خونم درافکنی ز درتبر نگیرم ز خاک پیشانی
سر مهر غم تو در دل منراز عشقت بس است پنهانی
گر به رویم نظر کنی نفسیهمه از روی من فرو خوانی
من ز درمان به جان شدم بیزارجان من درد توست میدانی
گر مرا درد تو نخواهد بودسر بگردانم از مسلمانی
هیچ درمان مرا مکن هرگزکه نیم جز به درد ارزانی
گفته بودی که دل ز تو ببرمکه ز دلداری و پریشانی
نتوانی که دل ز من ببریدل چگونه بری چو درمانی
من ز عطار جان بخواهم بردبرهد از هزار حیرانی