غزل شمارهٔ ۷۹۰
جانا ز فراق تو این محنت جان تا کیدل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی
چون جان و دلم خون شد در درد فراق توبر بوی وصال تو دل بر سر جان تا کی
نامد گه آن آخر کز پرده برون آییآن روی بدان خوبی در پرده نهان تا کی
در آرزوی رویت ای آرزوی جانمدل نوحه کنان تا چند، جان نعرهزنان تا کی
بشکن به سر زلفت این بند گران از دلبر پای دل مسکین این بند گران تا کی
دل بردن مشتاقان از غیرت خود تا چندخون خوردن و خاموشی زین دلشدگان تا کی
ای پیر مناجاتی در میکده رو بنشیندرباز دو عالم را این سود و زیان تا کی
اندر حرم معنی از کس نخرند دعویپس خرقه بر آتش نه زین مدعیان تا کی
گر طالب دلداری از کون و مکان بگذرهست او ز مکان برتر از کون و مکان تا کی
گر عاشق دلداری ور سوختهٔ یاریبی نام و نشان میرو زین نام و نشان تا کی
گفتی به امید تو بارت بکشم از جانپس بارکش ار مردی این بانگ و فغان تا کی
عطار همی بیند کز بار غم عشقشعمر ابدی یابد عمر گذران تا کی