غزل شمارهٔ ۷۵۳
جانا دلم ببردی و جانم بسوختیگفتم بنالم از تو زبانم بسوختی
اول به وصل خویش بسی وعده دادیمواخر چو شمع در غم آنم بسوختی
چون شمع نیم کشته و آورده جان به لبدر انتظار وصل چنانم بسوختی
کس نیست کز خروش منش نیست آگهیآگاه نیستی که چه سانم بسوختی
جانم بسوخت بر من مسکین دلت نسوختآخر دلت نسوخت که جانم بسوختی
تا پادشا گشتی بر دیده و دلماینم به باد دادی و آنم بسوختی
گفتم که از غمان تو آهی برآورمآن آه در درون دهانم بسوختی
گفتی که با تو سازم و پیدا شوم تو راپیدا نیامدی و نهانم بسوختی
یکدم بساز با دل عطار و بیش ازینآتش مزن که عقل و روانم بسوختی