غزل شمارهٔ ۶۸۷
ای جگر گوشهٔ جانم غم توشادی هر دو جهانم غم تو
به جهانی که نشان نیست ازوغم تو داد نشانم غم تو
گر ز مژگانت جراحت رسدمزود برهاند از آنم غم تو
زان جراحت چه غمم باشد از آنکبس بود مرهم جانم غم تو
جملهٔ سود و زیانم غم توستای همه سود و زیانم غم تو
ز غمت با که برآرم نفسیکه فرو بست زبانم غم تو
گفتم آهی کنم از دست غمتندهد هیچ امانم غم تو
گرچه پیش آمدم انگشت زنانکرد انگشت زنانم غم تو
هست در هر دو جهان تا به ابدهمه پیدا و نهانم غم تو
گر درآید به کنار تو فریددر رباید ز میانم غم تو