غزل شمارهٔ ۶۵۷
چو دریا شور در جانم میفکنز سودا در بیابانم میفکن
چو پرِ پشهٔ وصلت ندیدمبه پای پیل هجرانم میفکن
به دست خویش در پای خودم کشبه دست و پای دورانم میفکن
به دشواری به دست آید چو من کسچنین از دست آسانم میفکن
اگر از تشنگی چون شمع مردمبه سیرابیِ طوفانم میفکن
به چشم او کز ابروی کمانکشبه دل در تیر مژگانم میفکن
زره چون در نمیپوشیم از زلفمیان تیرِ بارانم میفکن
چو پیچ و تاب در زلف تو زیباستبه جان تو که در جانم میفکن
چو پایم نیست با چوگان زلفتچو گویی پیش چوگانم میفکن
چو من جمعیت از زلف تو دارمچو زلف خود پریشانم میفکن
خط آوردی و جان میخواهی از منز خط خود به دیوانم میفکن
چو شد خاک رهت عطار حیرانبه خاک راه حیرانم میفکن