غزل شمارهٔ ۶۳۴
قصد کرد از سرکشی یارم به جانقصد او را من خریدارم به جان
گر بسوزد همچو شمعم عشق اوراز عشقش را نگه دارم به جان
عشق او دل خواهد و زین چاره نیستدل بدادم چون گرفتارم به جان
ماهرویا جان من در حکم توستجان ببر، چند آوری کارم به جان؟
نی چو عشقم هست جانم گو مباشمن ز جان خویش بیزارم به جان
جانم از شادی نگنجد در جهانگر دهی ای ماه زنهارم به جان
گر بسوزی بند بندم از جفامن وفای تو به جان دارم به جان
هرچه فرمایی وگر جان خواهیامپیشباز آیم به جای آرم به جان
چون دل عطار از زاری بسوختکم طلب زین بیش آزارم به جان