غزل شمارهٔ ۵۶۲
ازین دریا که غرق اوست جانمبرون جستم ولیکن در میانم
بسی رفتم درین دریا و گفتمگشاده شد به دریا دیدگانم
چون نیکو باز جستم سر دریاسر مویی ز دریا می ندانم
کسی کو روی این دریا بدید استدهد خوش خوش نشانی هر زمانم
ولیکن آنکه در دریاست غرقهندانم تا دهد هرگز نشانم
چو چشمم نیست دریابین، چه مقصوداگر من غرق این دریا بمانم
چو نابینای مادرزاد، کشتیدرین دریا همه بر خشک رانم
چو در دریا جنب میبایدم مردچنین لب خشک و تر دامن از آنم
کسی در آب حیوان تشنه میردچه گویند آخر آن کس را من آنم
دریغا کانچه میجستم ندیدموزین غم پر دریغا ماند جانم
ندارم یکشبه حاصل ولیکنبه انواع سخن گوهر فشانم
مرا از عالمی علم شکر بهکه باشد یک شکر اندر دهانم
دلم کلی ز علم انکار بگرفتکنون من در پی کار عیانم
اگر کاری عیان من نگرددچو مرداری شوم در خاکدانم
اگر عطار را فانی بیابمبه بحر دولتش باقی رسانم